Wczoraj Lu zaskoczyła wszystkich swoją dzielnością. Wreszcie musiałyśmy wykonać odkładane tak długo pobieranie próbek krwi. Kropa znów siąpi nosem i kaszle. Męczy się tak, że znowu odwiedziła Panią Doktor (te wizyty są coraz mniej traumatyczne) i Pani Doktor poleciła wykonać badanie krwi pod kątem alergii.
Tak więc, uzbrojona w ulubionego misia, ze łzą w oku, zasiadła wczoraj Kropa na fotelu w pokoju pielęgniarskim... Pani pielęgniarka była niezwykle miła i wyjątkowo profesjonalna, tak, że Lu nie poczuła nawet momentu wkłucia. Płacz był dość znośny, bardziej spowodowany ogólnym stresem.
Jednak po wszystkim otarłyśmy nosek, pani pielęgniarka nakleiła plasterek z kotkiem na rankę i pochwaliła. Na koniec wręczyła dyplom.
Mama była dumna. Baba była dumna.
Lu również była dumna. W drodze do samochodu, cały czas dzierżąc dyplom i tuląc misia, powiedziała: "Lulu. Tata. Mnia, mnia! Tata! Mia, mnia!" Co, w wolnym tłumaczeniu, brzmi: "Lulu była u Pani Doktor i teraz pokaże tacie jakiego ma kotka na rączce. "
Oczywiście nie pozwoliła schować dyplomu do torby, a kotek był przyklejony do rączki (i sprawdzany co chwila, czy nie uciekł) aż do wieczora, do powrotu taty z pracy.
Tata również był dumny.
I takie to nasze rodzinne historie...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz