Ćśśśiiiii!

Lulu śpi! Ćśśśiiii!

Trzeba wykorzystać te ciche minutki i trochę poserfować... Tym bardziej, że obiad wczoraj "się ugotował", więc dzisiaj mama ma wolne... :) 

Taka refleksja mnie naszła nagła, po lekturze Zwierciadła, gdzie jest wywiad z W. Eichelbergerem... Podobno leki na ADHD (istnieją takie, nawet nie wiedziałam) to pochodne narkotyku, speedu. A tymczasem w Kanadzie przebadano dzieci zażywające lek i okazało się, że 50% z nich nie ma nawet objawów ADHD. Więc, co? Lekarze przepisują leki po to, aby dzieci były spokojniejsze? Aby rodzice mieli święty spokój? 

U nas była taka sytuacja dwa dni temu: Przyszedł pan doktor do Lu, aby zbadać, czy jej katarek mija, czy czasem nie spływa dalej na oskrzela broń Boże... Stwierdził, że jest dobrze, pewnie Lu złapała wirusa, ale płuca czyste, gardło też. Potem stwierdziwszy, że katar już nie jest wodnisty, przepisał lek. Jak stwierdził "taki lek sterydowy, lekki antybiotyk". Po moich dociekaniach czy to konieczne poradził mi spróbować najpierw zwykłego Nasivinu, i po trzech dniach, jak nie będzie poprawy, sięgnąć po antybiotyk.

No i dlaczego tak jest? Czy nie można tak od razu? Czy lekarze nie mogą zalecać bardziej naturalnych metod leczenia w takich lekkich przypadkach? Czy potrafią jeszcze dostrzec, że podają silne leki, gdy nie jest to konieczne? Czy już mają tak wyprane mózgi przez koncerny, reklamę, sponsorowane sympozja, że nie dostrzegają, że postępują źle?

Nie bez powodu świeżo upieczone mamy tak często zwracają się w stronę natury. Ciąża i poród uczą nas, że organizm ludzki to skomplikowany mechanizm, gdzie jedna akcja zawsze pociąga reakcję. Zjesz plasterek sera i po dwóch dniach twoje dziecko wygląda jak duża truskawka. Ważne jest wszystko co jemy, pijemy, jak śpimy, żyjemy. Nawet nasze myśli i nastroje mają wpływ na nasze ciało. 

A jaki wpływ ma zażycie kilku dawek antybiotyku przez dziesięciomiesięczne dziecko, którego organizm jeszcze nie wykształcił w pełni systemu odpornościowego? Może niewielki, a może wielki?

Liczą się szczegóły.